( اخدو رحمه الغلبانه ودخلوا بيها على مقر الكبير ( رحيم الشامى ). رحمه بصت بعنيها لقت واحد قاعد لابس بنطلون جينز وتيشرت ابيض وشعرة كثيف جدا وبيتمرد على جبينه وله دقن وشنب وعيونه عسلى فاتح ..عضلات بارزة من التيشرت…رحمه تنحت وفضلت تبصله دة ولا بتوع سيما )
رحيم بهدوء: مين دى؟!.
واحد من رجاله رحيم واسمه حسن : لقينها داخله المنطقه وبتقول عاوزة تشتغل .
رحيم بصلها من فوق لتحت بتدقيق : انتى مين ؟!.
رحمه : أنا … أنا رحمه.
رحيم بيكرر اسمها بهمس: رحمه … رحمه.
رحيم : وجايه هنا ليه يا رحمه ؟!
رحمه : جايه اشتغل وأشوف مكان اعيش فيه.
رحيم بشك : وليه هنا بالذات.
رحمه بتوتر : اهي بلد من بلاد الله وجايه اشتغل هقول للشغل لا.
رحيم :ومش عارفه انتى هاتيجى وتشتغلى عند مين ولا مسمعتيش عن رحيم الشامي.
رحمه : لا مسمعتش عن رحيم الشامي ولو اعرف ان هيتحقق معايا كده مكنتش جيت.
رحيم بغضب قام مرة واحد شدها من ايدها عليه : لو مسمعتيش اوريكى جزء منه وحالا وقدام الرجاله دى.
رحمه بخوف : هتعمل ايه يعني هتضربني وتمد ايديك ع واحده ست.
رحيم رفع حاجبه : اضربك وامد ايدى على واحدة ست !!!
وميل على ودنها وهمس : لا انا وبغتصب وعلشان انتى مزة وقادرة ودخلتى دماغى .. مش االاول هاستمتع بيكى .. اكيد فهمانى.
رحمه قربت تفقد وعيها : نعم بت..بتقول ايه.؟!.
رحيم مسكها من وسطها وقربها اكتر له : ايه هايغمى عليكى !!! امال لو كملت و وريتك فعل هاتعملى ايه ؟!
رحمه بتحاول تزقه : ابعد عني سبني ابعد.
رحيم بسخريه : اهدى يا قطه…اهدى انتى لسه شوفتى حاجة .
رحمه : ايه في ايه كل ده علشان عايزه اشتغل.
رحيم بهمس : لا منا مش مختوم على قفايا علشان تقنعنى انك عاوزة تشتغلى على عربيه كبدة .
( ومسد ايديها اللى حاطه فيهم لونه مانكير روز ) وايديك الحلوة دى عمرها ما مسكت سكينه وقطعت خيارة اصلا .
رحمه بتحاول متخافش : علشان أنا عمري مااشتغلت اصلا بس الظروف اللي حكمت هنعترض.
رحيم بتهكم : لا اقنعتينى .. طيب يا حلوة موافق تشتغلى .. هاتقعدى فين ؟… ولا تحبى تقعدى معايا هنا معنديش مانع.
رحمه : هشوف اوضه اقعد فيها مش عايزه اقعد مع حد.
رحيم شاور لرجالته تطلع وبعدها شد رحمه له اكتر ومسك شعرها وفردة : سبحان اللى خلقك …. انتى هاتقعدى معايا هنا .
رحمه: اقعد فين انت اتجننت.؟!!!.
رحيم شدها من شعرها ولفه حوالي ايديه : لا طوله لسان هاتلاقى وش عمرك ما شوفتيه .. انا قررت هاااقعدى معايا هنا …..فاهمه ولا لاه.
رحمه بوجع : سيب شعري ومش هقعد هقعد بصفه ايه أن شاء الله.
رحيم شدها اكتر من شعرها: جاريه … الجاريه بتاعتى.
رحمه خلاص دمعت : جاريه انت فاكر اننا ف عصر سي السيد.
رحيم : اه انا سى رحيم وانتى هنا فى منطقتى فى مكانى وكل اللى هنا ملكى .. وانتى بقيتى ملكى.
رحمه : لا أنا مش ملك حد يا تسيبني اشتغل ف حالي يا تسيبني امشي من هنا اشوف رزقي في مكان تاني.
رحيم : قولتلك انك جاريه عندى واللى بيدخل عندى مبيطلعش بسهوله وبمزاجى ….
رحمه عيطت : ليه يعني متسيبني ف حالي.
رحيم بهمس قدام شفايفها : حالك هو حالى.
رحمه : ليه اكون مراتك وانا مش عارفه؟.
رحيم قرب اكتر منها: لا رحيم مبيتجوزش ….كل النسوان الحلوة اللى زيك عندى مجرد جوارى وبس.
رحمه : أنا مش جاريه عند حد سيبني ف حالي الله يكرمك.
رحيم بصوت رخيم جدا: بت انتى مش لعب عيال هو .. هاتقعدى وتاكلى عيش بادبك ولا لاه وهااتقعدى فى المكان اللى انا عاوزو.
رحمه افتكرت مديرها : ه..هقعد بس خليني اشوف اوضه اقعد فيها.
رحيم : لا هنا … جنبى معايا.
رحمه : ليه ماانت بتقول عندك جواري بتوعك دول عايز مني انا ايه.
رحيم بخبث : مزززززاج وانا اللى بيدخل فى مزاجى مبيخرجش منه .
رحمه بعياط متواصل وشهقات : سيب شعري دماغي وجعتني.
رحيم مسك وشها وضربها على قفاها مرة واحدة : يارررروحى وجعك .. انتى هاتشوفى ايام اسود من شعرك راسك دة … يا فوووززيه .
( جت عليهم ست فى الاربعينات بتاكل لبان بطريقه مستفزة ).
رحيم بقرف : تفى اللبان من بوقك يا وليه .
فوزيه رمته من بوقها فى الارض : نعم يا سى رحيم .
(رحيم برق وساب رحمه وزقها بعيد وراح جرى على فوزيه ومسكها من طرحتها ).
رحيم بصوت جهورى : ايه دة يافوووزيه ايه دة …رميتى زفت من بوقك يابنت المقرفه على الارض …. الارض دى كلها تتسيق.
فوزيه : يالهوى يا سى رحيم سماح …بنسى والله … هاسيقها زى الفل.
رحيم : انا كنت جايبك ليه يا وليه …نسيت الله يخربيتكوا ويخربيت اللى يشوف مناظركوا .
